Recepta na szczęśliwe życie

Z wywiadu Jacka Żakowskiego z Leszkiem Kołakowskim z „Nięzbędnika Intelektualisty” Polityki.

„... Na czym polega potęga tej lakonicznej recepty na szczęśliwe życie? Pewnie na doborze składników – oczywistych, powszechnie używanych, tyle że skutecznych dopiero w miksturze...”

Przykazania Leszka Kołakowskiego:

Po pierwsze przyjaciele.
A poza tym:
Chcieć niezbyt wiele.
Wyzwolić się z kultu młodości.
Cieszyć się pięknem.
Nie dbać o sławę.
Wyzbyć się pożądliwości.
Nie mieć pretensji do świata.
Mierzyć siebie swoją własną miarą.
Zrozumieć swój świat.
Nie pouczać.
Iść na kompromisy ze sobą i światem.
Godzić się na miernotę życia.
Nie szukać szczęścia.
Nie wierzyć w sprawiedliwość świata.
Z zasady ufać ludziom.
Nie skarżyć się na życie.
Unikać rygoryzmu i fundamentalizmu.

52 książki

Pięćdziesiąt dwie w roku, czyli jedna na tydzień. Nie wiem, czy podołam takiemu wyzwaniu, ale kandydaturę Bastka zgłaszam.
Dziś wróciliśmy do starego przyjaciela. Z Anastazym można odkryć, że życie jest faktycznie do rzeczy.
http://52ksiazki.pl/informacje-2/

Gradowe chmury

Czarne chmury zaczęły się zbierać nad naszym wyjazdem. Najpierw wyczytałam w przewodniku, że Rewal jest brzydki i horrendalnie drogi, bo snobistyczny. Szczęśliwie dzieło datowane jest na lata dziewięćdziesiąte, więc informacje uznaję za nieaktualne. Potem chrypka Babusia przerodziła się w regularny kaszel i zamiast lodów wraz z nastaniem lata w menu pojawiły się syropki. A dziś rano ścięła nas z nóg wiadomość, że coś się dymi z auta. Okazało się, że to tylko styki przy kierunkowskazie.
Uff...

Miloš Doležal

Poezję czytam okazjonalnie. Ale ten tomik jest dla mnie wyjątkowy, bo z dedykacją po czesku.
Doležal opowiada o historii portretując mieszkańców gminy. Treściwe są jego wiersze, zabawne, realistyczne, lecz czułość z nich bije dla każdego z bohaterów. Wielce ironiczna, ale jednak czułość.



Sobota się nam udała

Doris Lessing

To jest literatura! Otworzyłam tę książkę i zamknęłam dopiero po przeczytaniu ostatniego zdania. "Trawa śpiewa" zrobiła na mnie duże wrażenie, ale przed "Piątym dzieckiem" padam na kolana. Historia rodziny, której świat się wali na głowę wraz z pojawieniem się tytułowego oseska, opowiedziana jest zwięźle i precyzyjnie. I chyba ta chirurgiczna dokłaność, staranność, ten zgrzytający metalem chłód sprawiły, że pierwsze skojarzenie, jakie przyszło mi do głowy, to właśnie lancet tnący bezgłośnie skórę. A potem dotarło do mnie, skąd bierze się ogarniające mnie przerażenie. Czy to moja skóra, moja krew? Czy może moja dłoń trzyma lancet? Lessing zahipnotyzowała mnie. Z każdą kolejną stroną czułam, że działam wbrew sobie, wbrew instynktowi i zdrowemu rozsądkowi, ale przerwanie lektury było niemożliwością, było daremne, bo od tragedii Lovattów (wszystkich, dodam, wszystkich) nie sposób uciec, trzeba ją razem z nimi przeżyć, żeby w miarę(!) spokojnie wrócić do swojego świata.



Powrót do źródeł

Historia zatoczyła krąg i Babu wrócił do poprzedniej pasji. Na nowo leci Mustang i opowieść o Serengeti z National Geographic. Bawimy się czeredą zwierząt, wypatrujemy drapieżników przez lornetkę itd.
Reaktywacją objęte zostały również pokazy biżuterii. Bambo w swoim pokoju obwiesza się kosztownościami wyłudzonymi od członków rodziny, po czym defiluje przed nami oczekując oklasków. Potem naszyjniki zmieniają się w węże z siedzibą w naszym łóżku. Stąd prosta droga do budowania ptaków z klocków lego. I tak dalej... W każdym razie niepodzielne rządy makrofagów należą do przeszłości.
Z nowości: pojawił się w domu pistolet. Sama go Babuszkowi kupiłam, co zaskoczyło i mnie, i Maćka. Jako że Robi Hood zawładnął wyobraźnią małego i zaczął gościć przy naszym stole w roli aktywatora samodzielnego dynamicznego spożywania każdego posiłku, do rozwiązania pozostawała kwestia łuku. Uznałam, że strzał świszczących nad (daj Boże) głowami nie przeżyjemy, a z broni palnej do tarczy też celować można.
Biega więc od wczoraj po mieszkaniu Robin ze spluwą. I w kółku pływackim, dodam dla ścisłości.